Fındık dediğimiz de bir zamanlar bir bölgenin hatta bir ülkenin en büyük geçim kaynaklarından biri idi. Hatta dünya üretiminin %70 den fazlasını yapan bir ülke konumunda bulunuyorduk. İnsanlar geçimini buna bağlar, ödemelerini fındık satımına ayarlardı. Düğünler yapılacaksa, ev yapılacaksa ve arsa, tarla alınacaksa fındığa göre ayarlanırdı.
Gelinen süreçte fındık artık geçim kaynağı olmaktan çıktı. Çıkmayı bırak, artık bir maliyet oluşturmaya başladı. Bunu başaran tepeden tırnağa kim varsa fındıkta emeği geçenler adına hepsine teşekkür ederim. Bir ürünün dünyada en çok üretimini yapıyorsan onun fiyatını sen belirleyeceksin. Ne yazık ki bu ürünün fiyatını biz belirleyemiyoruz. Bu ürünün fiyatını neden başka ülke belirliyor? Bu anlamsız. Başka ülke olsa acaba kontrolü başka ülkeye verir mi? Acaba bu ürün Amerika gibi ülkelerin elinde olsa bu şekilde mi olurdu? Ürün bizde, emek bizde, kaymağını yemek başkalarında.
Bugün işçi maliyetini hesaplandığına kilogram fiyatının 350 TL bandında olması gerekirken şu an 200 TL bandında işlem görmektedir. Vatandaş tarlada, bahçede fındık kalmasın hesabı ile cebinden harcayarak fındığını toplamak durumunda kalmaktadır. Önceleri fındığı bekleyen üretici şimdilerde gelmesin, fındık olmasın diye ummaktadır. Fındık bahçeleri bu gidişle ormana dönmekte. Yeri geldiğinde ateşte kül bırakmayanlar nerededirler? Fındık bitiyor. Fındığın sonu geliyor. Ancak bazen şeytanın avukatlığını yapıp acaba bazı kesimler özellikle mi fındığı bitirmek mi istiyor? diye aklımıza soru gelmiyor değil. Bilemem. Ancak görünen fındık Karadeniz bölgesinden, Türkiye’den yani vatanında istenmiyor galiba.
Bilmemiz gerekir ki Karadeniz fındıksız kalırsa sadece üretici değil, bu ülke de kaybeder. Çünkü fındık sadece bir ürün değildir. Göçü durduran, dövizi eve sokan bir sigortadır. O sigortayı iptal edersek yürüyecek bahçemiz olmayacağı gibi bölgeye fındık için gelenleri düşünürsek büyük canlılığın sonu demektir.