Kimsenin iyi futbol aramadığı, tek amacın galibiyet olduğu haftalardan geçiyoruz.
Tamam, anladık, iyi oynamadık. Başakşehir’in iddiası yoktu, rahattı ve iyi oynadı, bunu da kabul ediyoruz.
Peki bu maçı alamadınız iyide, çağırdınız diye stadı ful dolduran şu seyirciye yazık etmiş olmadınız mı?
Hele Fenerbahçe’nin puan kaybettiği bu haftada, içerde konuk ettiğimiz Başakşehir’i mutlak mağlup ederek hanemize üç puan yazdıracaktık.
Fener’i yakalayıp avantajımızı sonraki haftalara taşıyacaktık derken, Fener’in son saniye handikapının aynısını bize yaşatmak ne demek arkadaş?
Galatasaray maçında 34 bin taraftarın cezalı olduğu halde 40 bin biletin satıldığı, 10 yaşından 70 yaşına kadar her yaştan ve her kesimden taraftarın stadı doldurduğu bu atmosfer sizi hiç mi etkilemedi?
Futbol için hava, saha ve seyirci her şeyiyle mükemmeldi.
Özellikle taraftar maça muhteşem başladı, bunu söylemeden geçemeyeceğim.
Top rakibin ayağına her geçtiğinde bütün stat uğultu ve ıslıkla rakibe baskı kurdu. Ama ne yazık ki oyuncular sahada aynı baskıyı rakibine kuramadı.
Çünkü taraftar, Başakşehir’in maça iyi başladığını, iyi oynadığını ve orta sahada defans yaparak Trabzonspor’u çıkarmadığını gördü ve bunu kırmak için takımına yardımcı olmaya çalıştı.
Maalesef ki oyuncular aynı çabayı gösteremedi.
Ara ara Onuachu’nun baskısı ve Oulai’nin etkili oyunuyla ilk on dakikadan sonra oyunu dengeler gibi olduk, hatta zaman zaman iyi oynadığımız anlarda olmadı değil fakat, ilk devrenin son on dakikası ve ikinci yarının büyük bölümünde Başakşehir müthiş bir mücadele ortaya koydu.
Yine de her şey bizim istediğimiz gibi gidiyordu. Başakşehir baskın oynuyor ama final paslarını ve vuruşlarını yapamıyordu.
Trabzonspor fırsat buldukça heyecanı doruklara çıkarıyordu.
Ve 73. dakikada Mustafa Eskihellaç isyan edercesine bir güç patlamasıyla topla hücuma çıktı, topu Augusto’ya aktardı ve Augusto golü yapmakta zorlanmadı 1-0.
Çok şükür beklenen gol gelmişti. “Maçı aldık” derken, uzatma dakikasının sonunda akıllara zarar bir gol yedik ve maalesef kazandığımızı düşündüğümüz maçı 1-1 beraberlikle tamamladık.
Maçın son anlarında hocanın oyuncu değişikliği tercihlerine mi kızsak, sonradan giren oyuncuların sıfır katkısına mı, yoksa yaptıkları hatalara mı kızsak, bir türlü karar veremedik.
En iyisi, “bir ile dört arası” diyen hocamızın tutturduğu hedefin hatırına susmak mı diye düşünüyorum! Onu da bilemedim!
Kazansak başka, kaybetsek başka, berabere kalsak başka hesapların yapılacağı bir haftada, berabere kalarak Trabzonspor’u yalnız bırakmayan taraftara büyük ayıp ettiniz.
Bu sonucun sorumluları bunu bilmeli.
Yine de karalar bağlayacak değiliz. Daha ikincilik ve dolayısıyla Şampiyonlar Ligi iddiamız, hedefimiz devam ediyor!
Üstüne bir de Türkiye Kupası’ndaki iddiamız var ki, bu kupa Trabzonspor adına sezonu kurtaracak kazanımlardan biri olacaktır.
Unutmadan,
Nuri Şahin’e sormak isterim!
Senin Trabzon ve Trabzonspor’la bir zorun mu var? Varsa nedir?
Bu hal ve davranışların normal değil. Varsa bir sıkıntın, çık herif gibi açıkla da zorun ne olduğunu öğrenelim.
Açık ol, gizli gizli kin iyi bir şey değildir, zaman içerisinde sana kaybettirir. Unutma!
Maçın hakemi Alper Akarsu’ya da bir çift lafım olacak!
Mesleğinin esiri ol, dürüst ol. Dürüstlük sonunda kazanan taraf olacaktır.
Sen birilerinin ya da sistemin esiri olur ve mesleğinin gücünü o yönde kötüye kullanırsan, hem işine, hem sana güvenip görev verenlere, hem de kendine ihanet etmiş olursun.
Ayrıca,
Sonunda muhakkak kaybeden de sen olursun.
Ve unutma ki, o esiri olduğun kişiler ve sistem, işin finalinde seni asla tanımaz ve yapayalnız kalırsın.
Sonuç olarak,
rakip takım hocasının Trabzonspor’a karşı kin nefret dolu duygusu!
Hakemin, kasıt dolu rezalet kararları!
Oyuncularımızın taraftar kadar bile yüreğini sahaya koyamaması!
Hocamızın oyuncu değişim tercihlerindeki yanlışları!
İddiasız bir rakibin Trabzonspor’a karşı içerde üstün oyunu!
Hepsi için,
Üzüntü ve utanç verici bir geceydi.
(2010-11 ŞAMPİYONU TRABZONSPOR)