TRABZON AHİ EVREN HASTANESİ ŞEHİR HASTANESİ AÇILMADAN KAPATILIYOR MU

Trabzon’da sağlık hizmetleri açısından ciddi şekilde sorgulanması gereken bir kararın eşiğindeyiz.

Sağlık Bilimleri Üniversitesi Trabzon Ahi Evren Göğüs, Kalp ve Damar Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesi; 200 yatak kapasitesine sahip, üçüncü basamak eğitim ve araştırma hastanesi olarak başta Trabzon olmak üzere bölgeye hizmet veren önemli bir sağlık kuruluşudur.

Üstelik burası sıradan bir hastane değildir.

Kalp-damar cerrahisi, kardiyoloji, göğüs hastalıkları ve göğüs cerrahisi gibi acil değerlendirme ve ileri görüntüleme ihtiyacının yüksek olduğu branşların bulunduğu bir hastanedir. Hastanenin kendi resmi tanıtımında da yoğun bakım üniteleri, ameliyathaneler ve görüntüleme üniteleri önemli sağlık hizmetleri arasında sayılmaktadır.

Peki böyle bir hastanede tomografi cihazı çalışmıyorsa ne olacak?

Edindiğimiz bilgilere göre mevcut tomografi cihazının tüpünün kullanım ömrünü tamamlaması nedeniyle cihaz hizmet dışı kalmış durumda. Asıl tartışılması gereken nokta ise bundan sonrası:

Yeni hastaneye taşınmaya yaklaşık bir yıl kaldığı gerekçesiyle mevcut hastaneye yeni bir tomografi tüpü takılmayarak bu sürenin tomografisiz geçirilmesi doğru mudur?

Bence değildir.

Çünkü burada söz konusu olan yalnızca bir cihaz değildir.

Burada söz konusu olan hastanın tanıya ulaşma süresidir.

Tomografi; acil serviste, yoğun bakımda, göğüs hastalıklarında, kalp-damar cerrahisinde ve birçok klinik durumda hekimin karar verme sürecinin önemli parçalarından biridir.

Özellikle yoğun bakım hastası için hastaneden başka bir merkeze tomografi amacıyla sevk edilmek, sadece “başka bir yerde görüntüleme yapılması” anlamına gelmez. Hastanın taşınması, transport ekibi, ambulans, zaman kaybı ve hastanın klinik durumuna bağlı riskler demektir.

Düşünün:

200 yataklı bir hastane…

Dört yoğun bakım ünitesi bulunan bir sağlık kuruluşu…

Ve bu hastanede tomografi cihazı yok.

Bu tabloyu sağlık hizmetinin sürekliliği açısından nasıl açıklayacağız?

Elbette yeni hastanenin tamamlanması ve taşınma süreci önemlidir. Ancak yaklaşık bir yıl boyunca mevcut hastanede tomografi hizmetinin tamamen ortadan kalkması, “nasıl olsa yeni hastaneye taşınacağız” yaklaşımıyla geçiştirilebilecek bir konu değildir.

Çünkü hasta beklemiyor.

Kalp krizi beklemiyor.

Akciğer problemi beklemiyor.

Travma hastası beklemiyor.

Yoğun bakım hastası beklemiyor.

Acil tanı gerektiren hiçbir hasta “bir yıl sonra yeni hastaneye taşınacağız” diyerek beklemiyor.

Peki çözüm ne?

Öncelikle karar vericilerin şu soruya cevap vermesi gerekiyor:

Bir yıl süreyle tomografi hizmeti verilemeyecek bir hastanenin hastalarının mağduriyetini azaltmak için alternatif bir plan hazırlandı mı?

Eğer cihazın kendisi ekonomik ömrünü tamamladıysa, yeni cihaz alınması mümkün değilse bile geçici çözüm seçenekleri değerlendirilmelidir.

Geçici tomografi cihazı…

Başka bir hastaneden cihaz desteği…

Mobil tomografi çözümü…

Veya en azından özellikle yoğun bakım ve acil hastalar için kesintisiz ve hızlı görüntüleme sağlayacak kurumsal bir sevk sistemi…

Bunların tamamı masaya konulmalıdır.

Çünkü sağlık hizmetinde önemli olan yalnızca yeni binanın ne zaman açılacağı değildir.

Yeni bina açılana kadar hastaya ne sunduğunuz da önemlidir.

Ahi Evren Hastanesi’nin bölgedeki özellikli konumu da düşünüldüğünde konu daha da önem kazanmaktadır. Sağlık Bakanlığı’nın planlama dokümanlarında da Ahi Evren’in bölgedeki kalp-damar cerrahisi hizmetleri açısından önemli bir merkez olarak konumlandırıldığı görülmektedir. (HSGM⁠)

Bu nedenle yetkililere çağrımız nettir:

Yeni hastaneyi beklerken mevcut hastanenin sağlık hizmetlerinde geriye gitmesine izin verilmemelidir.

Bir cihazın tüpünün bitmesi teknik bir meseledir.

Ancak o cihazın yerine hiçbir çözüm koymadan yaklaşık bir yıl beklemek, artık teknik değil, sağlık hizmetinin planlanması meselesidir.

200 yataklı, yoğun bakım üniteleri bulunan, özellikli branşlara hizmet veren bir hastanenin tomografisiz bırakılması Trabzon kamuoyunda mutlaka tartışılmalıdır.

Burada amaç kimseyi suçlamak değildir.

Amaç hastanın hakkını savunmaktır.

Çünkü sağlık hizmetinde tasarruf edilecek şey zaman değildir.

Hele ki söz konusu olan teşhis bekleyen bir hastanın zamanıysa…

Yeni hastaneyi elbette bekleyelim.

Ama hastayı bekletmeyelim.