Siz okuyucularımız ve takipçilerimiz için hiç değilse maç sonrası bir spor yazısı yazmak artık elzem oldu
Trabzonspor’u 33 yılı fiili, ondan öncesi ise Ankara’daki üniversite yıllarımda olmak üzere yaklaşık 40 yıldır izlerim.
Şampiyonluklarına, şampiyonluğu kıl payı kaçırmalarına, şampiyonluğun çeşitli oyunlarla elinden alınmalarına çok tanık olmuşluğum vardır.
Bir şehre, bir takım ancak bu kadar ruh verebilir. Trabzon’da 7’den 77’ye ve hatta daha ilerilere kadar herkes sporun içindedir. Bunu, ak saçlı dedelerden, ak pürçekli ninelerden anlayabilirisiniz. Tribünde başında namaz takkesiyle maç izleyen birisini gördüğünüzde, camiden çıkıp geldiğini anlarsınız. Zira, hoca vaaz verirken, Şota’nın transferini halletmekten gelerek Cuma namazı için içeriye giren eski başkanlardan Faruk Özak’a, göz işaretiyle “o iş tamam mı” diye sorup yine gönül diliyle “tamamdır” işaretini alınca cemaate, “çok şükür Şota’nın transferi gerçekleşti” müjdesini veren imam da bu takımın yılmaz bir taraftarıdır.
Maçın analizini çoktan okumuşsunuz. Ben size, maçla ilgili ama daha farklı şeylerden bahsedeceğim.
Maça girmeden evvel uzun süre dışarıda insanları gözledim. Büyük bir heyecan ve beklenti ile maça geliyorlardı. Nitekim tıklım tıklım değilse de tribünleri dolduran taraftarlardan da bu anlaşılır. Maç boyunca yaptıkları coşkulu tezahüratlar, takımı her zaman ateşliyor. Futbolcular çoğumuzun çocuğu, torunu yaşlarındadır. Bunlar onlara ilaç gibi gelir. Nitekim öyle de oluyor. Ancak bunun zıddı da var. Eğer küçük bir hatada onları yerden yere vurursak, onlar bundan da olumsuz olarak etkilenebileceklerdir. Geçmişte örneklerini çokça görmüşüzdür.
İşler şimdilik iyi gidiyor; sorun yok ama işler bu kadar iyi gitmezse de yine sahip çıkmayı bilmelidir. Bu, teknik heyet için de böyledir. İnsanoğlu, dozunda bir eleştiriyi zor da olsa kabullenebilir ama haksızlığa hiç gelmez.
Takımlar sahaya çıkarken taşıdıkları siyah pankart, çok anlamlıydı. Çocuğunun gözü önünde, eski kocası tarafından hunharca katledilen Emine Bulut içindi bu. Zaten tribüne asılan pankart da her şeyi anlatıyordu. ANNE LÜTFEN ÖLME
İdam gelsin mi gelmesin mi tartışmaları arasında ıska geçtiğimiz bir şey var. Gözü dönmüşlere idam da engel olamaz. Belki başkaları için önleyici olabilir. Kısastır esas olan. Ve onda hayat vardır.
Akyazı Şenol Güneş Kompleksinde üçüncü sezona başlandı ama hala ulaşım sorunu çözülmüş değil. Oysa yüzlerce dönüm alanı doldurup bu tesis yapıldı. Araç trafiği mutlaka düşünülmeliydi.
Buradan sorumlulara seslenelim; bu iş çözümünüzü bekliyor.
Maça gelince… Takımda bir yorgunluk olduğu doğrudur ama nereye kadar? Yorulmamalı, bu maçları antrenman gibi düşünmeli. Dahası bunlara hazırlıklı olmalı. Eğer hem ligde, hem kupada hem Avrupa’da mücadele edilecekse, herkes bunun için daha bir özveriyle çalışmalıdır.
Bu futbolda aklımın ermediği bir başka şey de şu: İlk 3 maçında harika bir oyun sergileyip, hepsinde ol atan Sörloth, son 2 maçta yoktu, etkisizdi. Yine, ilk maçlarda belki de en sevdiği arkadaşı Yusuf’un gitmesi yüzünden iyi bir performans sergileyemeyen Abdülkadir Ömür, Yeni Malatyaspor karşısında adeta devleşti ve o bücür haliyle, harika da bir ol attı. AEK’ya sahayı dar eden Ecuban hakeza… BU maçta sahada gezindi durdu.
İnşallah Sörloth da Ecuban da Perşembe günkü AEK maçında yine gününde olur ve bu tur rahatça geçilip gruplara kalınır.
Söylediğimiz gibi, maçı bir şölene çevirip daha uzun yıllar bundan zevk almayı düşünüyorsak, futbolculara, teknik heyete, taraftarlara, yöneticilere, ilin yöneticilerine, hasılı bütün paydaşlara büyük görevler düşüyor.
Dokunmadan geçmeyelim. Hani Trabzon’un Fethi, 15 Ağustos’ta kutlanacaktı. Unuttuk mu? Gelecek yıllarda unutmayalım inşallah.
Muhabbetle Efendim!
TAHİR ORHAN
