Yaşamın bütün amaç ve acılarına neden olan, doymak bilmeyen insanın açgözlülüğü gösterilir. Acı gerçek, insanın yetinmek bilmeyen bencilliğidir. İnsan insanca yaşamanın peşinde olmalıdır. İnsanoğlunun ülküleri ve idealleri olmalıdır. Ve bu ideallerinin peşinde koşmalıdır. Eğer para ve maddiyatın peşinde olursa birilerinin adam olmaktan kendini kurtaramaz. Çünkü bu durum insan oğlunun en zayıf noktasıdır.
İnsan güçlü olmak ister. Param olsun ister. Varlıklı olayım ister. İnsanlara hükmetmeyi ister. İster, ister. İstemekte sınır tanımaz. Bu istekler ona zamanla yanlış yöne yönlendirir. Bu isteklerin bazılarını elde ederken bazı fedakarlıklarda bulunursun ya da bazı değerlerini kaybetmek durumunda kalırsın bilerek ya da bilmeyerek. Bazen de bunlara ulaşmak içinde bazı yerlerden ya da bazı kişilerden yardım alırsın. Bu hırs insanı öyle kör eder ki her şeye sahip olduğunu düşündüğün de başkalarının kölesi durumuna düşersin. Çünkü sahip oldukların başkalarının sayesinde olmuştur.
İnsan bu sanal güce sahip oldukça daha fazla paraya. Daha fazla maddiyata sahip olmak isteyecektir. Bu istek, arzu insanoğlunun daha fazla yanlış yapmasına neden olacaktır.
Yaşananların zamanla boş olduğunu anlamak ya da birçok değeri kaybettiğini anlamak, o saatten sonra kimseye fayda vermez. Çünkü o saatten sonra dönecek zamanı bulamazsın ya da dönecek cesareti. Ya da dönmenin bir anlamı kalmaz.
Alkışlanmak üzere kurulan bir düzenin bir parçası olmak için birilerinin adamı olmaktansa adam gibi adam olmak daha önemlidir. Amaç önemli adam olmak değil, değerli adam olmaktır.
Bu vatana, bu millete, İslam alemine bir iyilik yapacaksak yani bu vatanın istikbalinde bir yap taşı olacaksak, bu milletin refahına bir damla katkımız olacaksa ya da İslam alemin bayraktarlığına bir nefes olacaksak kimsenin adamı olmayalım….




