banner128
banner222

İçinde bulunduğumuz zamanda toplum hafızasının önemi çok değerli. Toplumlar pergelin merkezdeki ayağını sabit tutamadıkları zaman savrulur, erozyona uğrarlar toplumsal huzuru kaybederler. Toplum olarak zihinsel süreçlerimizi geliştirmede yavaş davranıyor, kanaatlerimizi etiketleme üzerinden oluşturuyoruz. Etiketlerimizi de karşımızdaki kişinin davranışlarından hareketle değil, kendi zihin kodlarımızdan ve karşımızdaki kişiden beklentilerimizden hareketle yapıyoruz.
Karşımızdaki kişilere, olaylara çok fazla anlam ve beklenti yüklemekte sonra yüklediğimiz bu anlam ve beklentiler gerçekleşmeyince karşı tarafı suçlamaktayız. Bu suçlamaların mağduru bazen çocuğumuz, bazen arkadaşımız, bazen bir yakınımız olmaktadır.
Olayları değerlendirirken sağlam bir bilgiye, akıllı bir muhakemeye, mantıklı bir çıkarıma gitmiyor, keskin bir dili, kesin bir kanaati oluşturuyoruz. Böyle yaparak hem hayal kırıklığına uğramamıza hem de karşı tarafın incinmesine neden oluyoruz.
Millet olarak en büyük sorunlarımızdan birisi, gerek ideolojik, gerek etnik, gerek politik yapılardan hareketle çok kalın çizgilerle birbirimize duvar örüşümüz olmaktadır. Çizgilerin bu kadar kalın, insanların bu kadar ayrıştırıcı, hükümlerin bu kadar basit olması birbirimizi anlamının da ötesine geçerek birbirimizle konuşma ortamını bile yok etmektedir. Konuşma ve anlaşma ortamının olmadığı yerde, birbirimize uzaktan oklar atmakta, birbirimizi yaralamaya, birbirimizi yok etmeye çalışmaktayız.
Psikologlar en azılı katillerin, en azılı hırsızların bir olayı gerçekleştirmeden önce mağdurlarının da başkasına zulmettiğini, başkasının malını çaldığını, kendilerinin zalimlerden bunu alarak bir nevi intikam aldıkları hissine kapılıp en adi suçları kendilerince meşrulaştırdıklarını söylemektedirler.
Bir kişinin zihninde oluşturduğu duyguyu sevgiye dönüştürür sonra sever, İşlem zihinde başlar sonra gerçek hayata yansır. Birçok eylemin gölgesi önce zihne, sonra hakikate yansımaktadır.
Basit döngülerden, temelsiz fikirlerden hareket ederek insanlar vicdanlarını daha çabuk devreden çıkarmakta bu aşamadan sonra sorumlu oldukları alanı daraltarak sadece sorumlu oldukları grupların beklentilerini gerçekleştirdiklerini düşünerek geniş bir kitlenin haklarını yok saymakta, onlara karşı saygısız, vicdansız olmaktadırlar.
Olayları irdelerken biraz düşünebilsek, merhametimizi, vicdanımızı biraz harekete geçirebilsek, kendi kendimizle biraz daha yüzleşebilsek geçmişte yaptığımız hataların benzerini farklı ortamda tekrar etme tehlikesini düşmeyeceğiz.
İçinde bulunduğumuz bu paradokstan kurtulmamızın daha epey bir zaman alacağı görülmektedir. Empati yapmayı, olayları değerlendirirken akli melekeleri kullanmayı, günlük yaşamda karşılaştığımız sorunların etraflıca bağlarını çözmeyi alışkanlık hâline getirdiğimizde en büyük iyiliği kendimize ve karşımızdakiler kişiye yapmış olacağız.
Geçmişe oranla daha sık zihin kodlarımızı kontrol etme, onarma ve bakıma alma kodlar ne durumda bakmalıyız.
                                   Kemal Özdemir

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner130

banner133

banner220